Artykuły

Bruksizm – patologia, zaburzenie czy zjawisko fizjologiczne? Przegląd piśmiennictwa. Część 3 – bruksizm a dysfunkcje narządu żucia, leczenie

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Streszczenie

Zależności przyczynowo-skutkowe między zjawiskiem bruksizmu a występowaniem dysfunkcji narządu żucia są trudne do ustalenia ze względu na ograniczenia diagnostyczne i brak możliwości postawienia definitywnej diagnozy występowania bruksizmu przez większość zespołów naukowych. Dodatkowo, brak rozróżniania bruksizmu w czasie snu oraz bruksizmu w stanie czuwania w pracach naukowych utrudnia interpretację badań. Istnieją dwie podstawowe teorie: „błędnego koła” i „model adaptacji do bólu”, próbujące wyjaśnić powstawanie bólu mięśni w układzie ruchowym narządu żucia oraz zaburzenia czynno- ści stawów skroniowo-żuchwowych. Brak jednak dowodów, wskazujących definitywnie, że przyczyną dolegliwości bólowych jest jedna z form bruksizmu. Zalecane postępowanie w przypadku stwierdzenia bruksizmu w stanie czuwania polega głównie na samokontroli, natomiast w przypadku bruksizmu w czasie snu stosowane są metody, które umożliwiają ochronę tkanek układu stomatognatycznego przed skutkami zaciskania i zgrzytania zębami.

Dysplazja ektodermalna – przegląd piśmiennictwa

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Streszczenie

Dysplazja ektodermalna (DE) jest wrodzonym zespołem zaburzeń rozwojowych tkanek pochodzących z ektodermy. W ciągu ostatnich lat rozpoznano i zdefiniowano około 200 postaci dysplazji ektodermalnej, około 30 z nich zostało zbadanych na poziomie molekularnym, z identyfikacją genów przyczynowych. W około 120 postaciach DE obserwuje się zaburzenia w układzie narządu żucia. Schorzenie może mieć charakter dziedziczny i być przenoszone jako cecha autosomalna dominująca albo recesywna lub dziedziczyć się w sposób recesywny, związany z chromosomem X. Może być także embriopatią, spowodowaną uszkodzeniem płodu szkodliwymi czynnikami działającymi w czasie ciąży, np. zakażeniem wirusowym, środkami chemicznymi, promieniowaniem jonizują- cym, chemioterapią, urazami lub zaburzeniami hormonalnymi. Na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat opracowano kilkanaście klasyfikacji dysplazji ektodermalnych, mających na celu ułatwienie i uściślenie diagnozy oraz związanego z nią rokowania i planowania leczenia. Rozpoznanie dysplazji ektodermalnej umożliwiają: charakterystyczne objawy kliniczne, radiologiczne i laboratoryjne. Ostatecznym są badania genetyczne (w przypadku dysplazji i zespołów, dla których geny zostały zidentyfikowane). W praktyce klinicznej rozpoznanie dysplazji ektodermalnej jest stawiane na podstawie stwierdzenia obecno- ści dwóch lub więcej nieprawidłowości struktur ektodermalnych. Poszczególne postacie DE wymagają różnicowania z innymi dysplazjami ektodermalnymi i mezoektodermalnymi. Rokowanie zależy od postaci i ekspresji klinicznej dysplazji ektodermalnej. W leczeniu pacjentów z dysplazją ektodermalną biorą udział lekarze różnych specjalności, w zależności od stwierdzonych objawów klinicznych.

Adhezyjne cementowanie uzupełnień ceramicznych – kondycjonowanie powierzchni biorących udział w łączeniu

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Streszczenie

Adhezyjny system cementowania polega na wytworzeniu jednocześnie mikroretencji i połączenia chemicznego między powierzchnią zęba a warstwą cementu. Połączenie między cementem protetycznym a tkanką zęba, może opierać się na 3 mechanizmach – retencji mechanicznej, chemicznej i adhezyjnej. Do uzyskania połączenia adhezyjnego konieczne jest prawidłowe zwilżenie powierzchni za pomocą systemu łączącego. Czynnikiem mającym wpływ na zwiększenie powierzchni przylegania jest szorstkość substratu, która powoduje powstanie mikromechanicznej retencji. W związku z tym konieczne jest odpowiednie kondycjonowanie powierzchni substratów, biorących udział w łączeniu z zastosowaniem systemów łączących. System łączący w stomatologii to roztwór na bazie żywicy, charakteryzujący się jednocześnie właściwościami hydrofilnymi i hydrofobowymi. Jest elementem spajającym powierzchnię zęba i materiału ceramicznego z materiałem złożonym (cementem). Zapewnia on odporność na siły zrywające powstające podczas fizjologicznego aktu żucia, skupiające się na połączeniu pomiędzy powierzchnią zęba a warstwą cementu. Jednocze- śnie system łączący uszczelnia zębinę blokując dostęp mikroorganizmów do głębszych warstw tkanek zęba. Spośród dostępnych obecnie wielu mechanizmów łączenia adhezyjnego nadal najlepsze parametry wytrzymałościowe uzyskują systemy wieloetapowe. Badania wielu autorów porównujące systemy łączące dowodzą, że najlepszą i najbardziej homogenną warstwę hybrydową tworzą systemy łączące w technice total etch. Stworzenie wytrzymałego połączenia adhezyjnego, niezależnie od stosowanej metody i materiału warunkowane jest dokładną impregnacją tkanek zęba przez system łączący, a następnie prawidłowym stopniem polimeryzacji żywicy łą- czącej. W przypadku niespełnienia warunków dokładnego prowadzenia procedur klinicznych, puste przestrzenie w obrębie warstwy hybrydowej stają się miejscem procesów rozkładu z udziałem wody i produktów przemiany materii bakterii, tym samym inicjując powstanie nanoprzecieku.

Znaczenie interdyscyplinarnego planu leczenia dla prawidłowej rehabilitacji układu stomatognatycznego – opis przypadku

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Streszczenie

Diagnostyka i planowanie leczenia są podstawą prawidłowej rehabilitacji protetycznej w obrębie narządu żucia. Błędy popełnione na tym etapie mają ogromny wpływ zarówno na długoczasowe i bezawaryjne użytkowanie wykonanych uzupełnień protetycznych, jak i na ogólny stan układu stomatognatycznego. Założeniem pracy było przedstawienie kompleksowego postępowania terapeutycznego przeprowadzonego u pacjenta, u którego na skutek wybiórczego potraktowania jego potrzeb stomatologicznych i niewłaściwej diagnostyki, popełniono błędy w planowaniu leczenia. Wykonane uzupełnienie protetyczne w postaci mostu dwubrzeżnego nie spełniało swojej funkcji, a ponadto u pacjenta wystąpiły dolegliwości bólowe w okolicy prawego stawu skroniowo-żuchwowego. Przeprowadzono dwuetapowe postępowanie terapeutyczne, obejmujące interdyscyplinarne przygotowanie do wykonania uzupełnień protetycznych oraz etap właściwego leczenia protetycznego. Wynikiem rehabilitacji była poprawa w zakresie czynności żucia, poprawa estetyki uzębienia, ustąpienie dolegliwości bólowych w okolicy stawu skroniowo – żuchwowego oraz ogólna poprawa samopoczucia pacjenta.

Chirurgiczne leczenie przedprotetyczne pacjentów z zespołem Kelly’ego

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Streszczenie

Wstęp. W wyniku użytkowania niewłaściwie zaprojektowanych lub niedopasowanych uzupeł- nień protetycznych może dochodzić do przerostu błony śluzowej i tkanki podśluzowej jamy ustnej. W 1972 roku Ellisworth Kelly opisał zespół objawów dotyczących podłoża protetycznego, obserwowany u pacjentów użytkujących całkowite protezy górne i częściowe protezy dolne. Cel pracy. Celem pracy było przedstawienie i ocena skuteczności chirurgicznej metody korekty podłoża protetycznego, umożliwiającej poźniejsze leczenie protetyczne pacjentów z zespołem Kelly`ego. Materiał i metody. Zabiegom chirurgicznej korekcji podłoża protetycznego poddano 3 pacjentki w średnim wieku 63 lat z rozpoznanym zespołem Kelly`ego. Pacjentki skierowane były do Zakładu Chirurgii Stomatologicznej WUM przez lekarzy protetyków w celu przygotowania jamy ustnej do leczenia protetycznego. Wyniki. Zastosowana metoda pozwoliła na koretktę kaształtu guzów wyrostka zębodołowego szczęki zarówno w wymiarze przedsionkowo- -podniebiennym, jak i mesialno-dystalnym. Poprawiło to w znaczący sposób, zdaniem lekarzy protetyków, warunki do leczenia. Wnioski. Zastososowana przez autorów, metoda chirurgicznej korekty przerośniętych guzów wyrostka zębodołowego szczęki jest skuteczna i umożliwia przeprowadzenie, po ukończonym gojeniu tkanek miękkich, rehabilitacji protetycznej. Należy ją jednak stosować w powiązaniu z przeprowadzanym następnie leczeniem protetycznym.

Protetyka.org

Protetyka - królowa nauk stomatologicznych. Przez wielu pacjentów jak i niektórych lekarzy dentystów kojarzona tylko z uzupełnianiem brakujących zębów, nic bardziej mylnego. Podstawowy cel to rehabilitacja układu stomatognatycznego poprzez odtworzenie funkcji żucia, mowy, estetyki, poprawę jakości życia, korzystny wpływ na psychikę pacjentów oraz profilaktyka przed potencjalnymi dysfunkcjami układu stomatognatycznego. Wymaga całościowego spojrzenia na jamę ustną, dokładnej diagnostyki i planowania leczenia obejmującego układ stomatognatyczny a nie tylko pojedynczy brak zęba. Rozwój technik laboratoryjnych umożliwia coraz dokładniejsze odtworzenie utraconych zębów, ich prawidłowej anatomii oraz uzyskanie doskonałej estetyki. Portal protetyka.org ma na celu rozpowszechnianie aktualnej wiedzy i szkolenie lekarzy dentystów oraz lekarzy specjalistów z zakresu protetyki stomatologicznej, przez co zwiększy świadomość lekarzy, poprawi jakość wykonywanych uzupełnień protetycznych, zmniejszy ilość powikłań i komplikacji.